Իմ անունը

Իմ անունը Իվետտա է: Իմ անունը ոչմեկի պատվին չեն դրել: Նա Ֆռանսան անուն է: Դրա համար ես ձեզ կպատմեմ թե ինչի հետ է կապված իմ անունը: Երբ մայրիկս ինձանով հղի էր: Այդ ժամանակ  պապիկս և հայրիկս մի ուռենի էին տնկել: Եվ երբ բոլորը իմացան որ աղջիկե ծնվելու: Քանի որ, ուռենուն ռուսերեն ասում են իվա որոշեցի որ պիտի Իվետտա դնեն:

Advertisements

Որտեղ եմ ես ծնվել

Ես ծնվել եմ Երևանում: Մայրիկս և հայրիկս ծնվել են նույն պես Երեվանում:  Ավագ եղբայրս՝ Մառկոսը ծնվել է Մոսկվայում իսկ, կրդսեր եղայրս Արեգը ծնել է Երևանում: Հայրիկիս ծնողները ծնվել են Երևանում:Մայրիկիս հայրիկը ծնվել է Երևանում Իսկ մայրիկը Դուշամբե քաղաքում:  Մենք բոլորս ազգությամբ հայ էնք:

Երկարագուլպա Պիպի

Երկարագուլա Պիպին

1.Պիպին կրկեսում եղել է- այո:

2.Ինչու Թոմիի և անիկայի մայրիկը թույլ չտվեց Պիիպին գալ իրենց տուն- որոհետև նա շատ չար պահեց իրեն:

3.Պիպին կարող է մեկ ձեռքով  մեկ ձի բարձրացնել-այո:

4.Ինչու Պիպիի հայրիկը մահացավ- Պիպիի հայրիկը ճամփորդում էր և նավը խորտակվեց։

5.Պիպին աշխարհի ամենա ուժեղ մարդնե-այո։

6.Պիպին հարուստե – այո։

7.Պիպին ընկերասեր էր-այո։

8.Պիպիի մայրկը և հայրիկը մահացել էին-այո։

9.Պիպին ծիծաղելի է հագնվում-այո։

10.Կրկեսում Պիպին ինչ էր անում-նա նրան չարաճճի էր պահում:

11.Պիպին քանի տարեկան է-Պիպին 9 տարեկան էր:

12.Պիպին ինչ կենդանի ուներ-ձի և կապիկ:

13.Պիպին ինչու չի գնում դպրոց-որովհետև նա չի ուզում:

14.Պիպին վախենում է ոստիկաններից-ոչ նա չի վախենում ոստիկաններից:

15.Պիպին մաքրասեր էր թե ոչ-այո:

 

 

 

 

 

 

 

 

Իմ բոյսը

Իմ բույսը

Ես ունեմ կակտուս։ Տարին մեկ անգամ՝ ամռանը, այն ծաղկում է: Նրա վրա չորս-հինգ մեծ գեղեցիկ ծաղիկներ են բացվում: Նրանք սպիիտակ են, վարդագույն երանգով։ Բայց ափսոս, որ ծաղիկները երկար չեն մնոում, մոտավորապես հինգ օրից նրանք թափվում, ընկնում են; Ես ջրում եմ իմ կակտուսը ամառները երկու անգամ, իսկ աշնանը և ձմռան մեկ անգամ։ Ես շատ եմ սիրում իմ կակտուսը։

Կակտուս

Երկարահուլպա Պիպին

Երկարագուլպա Պիպին

 

 

 

«Երկարագուլպա Պիպին» ստեղծագործության հեղինակը շվեդ գրող Աստրիդ Լինդգրենն է։ Նա բազմաթիվ հեքիաթներ է նվիրել աշխարհի բոլոր երեխաներին։ Բոլորիս հայտնի ստեղծագործություներն են «Կառլսոնը»,  «Էմիլը Լյոնեբերգից»: Բայց մանուկների համար գրված առաջին գիրքը հենց «Երկարագուլպա Պիպին» էր։ Գրքի հերոսներն են՝ Պիպին, Թոմին և Անիկան, պարոն Նիլսոնը։

Գրքի գլխավոր հերոսը իհյարկե Պիպին էր, 7 տարեկան աղջիկ, որը ապրում էր առանց ծնողների։ Նրա հետ ապրում էին իր կապիկը՝ պարոն Նիլսոնը և ձին, որի անունը Պիպին այդպես էլ չասաց: Պիպիի խոսքերով, իր մայրը վաղուց մահացել էր, իսկ հայրը անհետ կորել էր ծովում: Նա  բոլորին պատմում էր, որ հայրը նավապետ էր, և նրանք միասին շրջել են աշխարհով մեկ։ Իսկ նա այդ ճանապարհորդությունների ընթացքում տարբեր հետաքրքիր բաներ էր սովորել։

Պիպին անդադար պատմություններ էր պատմում Թոմիին և Անիկային։ Այնպիսի պատմություններ, որ դժվար էր հավատալ, որ դրանք իրական էին, բայց Թոմին ու Անիկան միևնույնն է մեծ հետաքրքրությամբ լսում էին:

 

Ինձ դուր է եկել ամբողջ գիրքը։ Չկար մի հատված, որ ձանձրալի թվար։ Կարդալու ամբողջ ընթացքում ծիծաղել եմ, հատկապես Պիպիի դպրոց և կրկես գնալու պատմությունների վրա։

Շատ զվարճալի էր նաև Թոմիի ու Անիկայի տուն հյուր գնալու պատմությունը։ Պիպին շատ էր հուզվել, երբ նրան հրավիրեցին սուրճ խմելու։ Նա ասում էր, որ երբերկ ոչ մեկ իրեն հյուր չէր հրավիրել։ Ու այդ կապակցությամբ Պիպին որոշել էր իրեն շատ շնորքով պահել։ Բայց պարզվեց, որ նա չգիտեր, թե ոնց են դա անում։ Թոմիի ու Անիկայի հետ խաղալու փոխարեն, նա մյուս տիկինների հետ էր զրուցում և չէր թողնում որ, նրանք մի բառ անգամ ասեին։ Պիպին հուզմունքից կերավ ամբողջ թխվածքը, ոչ մի կտոր չթողնելով մնացած հյուրերին։ Թոմիի ու Անիկայի մայրիկը չգնահատեց Պիպիի քաղաքավարությունը և ասաց, որ նա այլևս իրենց տուն հյուր չգա։ Պիպին շատ էր տխրել, և դա գրքի  ամենատխուր հատվածներ։

Գրքի հերոսներից ոչ մեկին չէի ուզենա նմանվել, բայց շատ կուզենայի Պիպիի նման ընկեր ունենայի։ Նա շատ քաջ, ինքնուրույն և ընկերասեր աղջիկ էր։

Այս գրքիղ ես սովորեցի, որ լավ ընկերներ ունենալը շատ կարևոր է։ Եթե ես այս գրքի հեղինակը լիեի, ապա ավելի շատ պատմություններ կգրեի Պիպիի և նրա ընկերների մասին և մի քանի հերոս էլ կավելացնեի։

 

 

 

aug_30_06